Την Παρασκευή 29 Ιανουαρίου, λίγο μετά τις 4.30 κι ενώ όλα συνηγορούσαν για μια ομαλή ημέρα στο γραφείο, όπου βρισκόμουν συζητώντας για το επετειακό τεύχος για τα δέκα χρόνια της ελληνικής Vogue, αντιλήφθηκα ασυνήθιστη κινητικότητα και ένταση στους απέναντι διαδρόμους: Ένα «ανταγωνιστικό» περιοδικό του δικού μας HELLO!, στο οποίο τυγχάνω εκδότρια, αποφάσισε πραξικοπηματικά να κυκλοφορήσει Σαββατιάτικα έκτακτη έκδοση, ενημερώνοντας τελευταία στιγμή το πρακτορείο.

Η σκέψη, βέβαια, πηγαίνει αμέσως σε γενική επιστράτευση, πυρηνική καταστροφή ή θάνατο πολιτικού αρχηγού. Δεν χρειάστηκε πολλή ώρα για να μάθουμε πως το «έκτακτο ανακοινωθέν» του ανταγωνισμού αφορούσε το πρώτο διαζύγιο στη χώρα, το πρώτο στον πλανήτη της ελληνικής showbiz. Ο ανταγωνισμός, με πρωτοφανή ζήλο, αν και συνδέεται με νεόκοπη «συγγένεια» με το ζευγάρι, ήταν –όπως φάνηκε– «σαν έτοιμος από καιρό» να σηκώσει πρώτος το τρόπαιο της αποκλειστικότητας, ελπίζοντας να προλάβει εφημερίδες της Κυριακής, CNN, BBC, Al Jazeera κ.ά. και να μπήξει πρώτος τη σημαία με το κηδειόσημο αυτού του λαμπερού γάμου στη βουνοκορφή του Κιλιμάντζαρου της ελληνικής showbiz. Και αφού δεν υπάρχει κανένας νόμος και ο καθένας βγάζει τη δική του έκτακτη έκδοση όποτε έχει την έμπνευση ή την είδηση, έπρεπε να αντιδράσουμε ανάλογα.

Από τακτ και μόνο, δεν θα έβγαζα ποτέ έκτακτη έκδοση - λάφυρο του χωρισμού κανενός (κι ας το γνώριζαν οι διευθυντές μου καιρό τώρα), αν δεν ήμουν πεπεισμένη πως ο άμεσα θιγόμενος γνώριζε ότι ο «συγγενής» και φίλος του επρόκειτο να τον κάνει «αφίσα - κάρτα - κορνίζα».

Λύπη ήταν το πρώτο συναίσθημα, καθώς θυμήθηκα πως επέβλεψα προσωπικά αυτή την πρώτη και μοναδική δική τους φωτογράφηση στο LIFE&STYLE το 2001, έπειτα από πολλές κοινές μας συζητήσεις και λεπτομέρειες, ενώ το όλο concept ήταν και το πρώτο ολοκληρωμένο γαμήλιο παραμυθένιο editorial celebrity που έγινε ποτέ στη χώρα μας.

Οι διευθυντές των λαμπερών celebrity περιοδικών μου, του HELLO! και του ΕΓΩ Weekly, έκαναν και θα κάνουν το χρέος τους (γι’ αυτό και απείχαν συνειδητά από οποιαδήποτε πάνελ), πιστοί φαντάζομαι στους κανόνες της αξιοπρέπειας – κι όλοι γνωρίζουν πόσο πιστοί είμαστε εδώ στις εκδόσεις Λυμπέρη όταν πρόκειται για προσωπικά δεδομένα. Όμως, η ερώτηση παραμένει: Υπάρχουν προσωπικά δεδομένα όταν καθημερινά έχεις επιλέξει να θυσιάζεις –βορά στο τέρας της τηλεθέασης– τον εαυτό σου, την προσωπική σου ζωή, το γάμο σου, τις εγκυμοσύνες σου, τα μπουσουλήματα των παιδιών σου, το τι μαγειρεύεις, το τι γίνεται στο σπίτι σου, πού πας διακοπές, τι σου λένε οι φίλοι σου, αν αδυνάτισες, πόσο πάχυνες, αν περιποιείσαι τον καλό σου; Η τηλεόραση είναι το πιο αδυσώπητο μέσο εκμετάλλευσης. Εκτός του ότι σου διαταράσσει την προσωπικότητα και αδυνατείς να διαχωρίσεις το on και το off camera, έχει και τη μοναδική ικανότητα να διαμορφώνει τα είδωλα όπως αυτή το επιθυμεί, αποκαθηλώνοντάς τα όποτε αυτή το θελήσει. Με άλλα λόγια, η TV σε πλουτίζει αλλά και σε τρελαίνει και αποκτά απίστευτα δικαιώματα πάνω σου, μέσω φυσικά των τηλεθεατών. Πανελίστες κάθε είδους, «δημοσιογράφοι» που κάνουν δημόσιες σχέσεις σε bars και clubs και κάθε είδους ξερόλας αυτές τις ημέρες θα βγει και θα μιλήσει για τον καημό του. «Ήμουν κι εγώ στο χωρισμό», διαδηλώνουν όλοι σιωπηλά ή φωναχτά.

Για να είμαι ειλικρινής όμως, δεν λυπάμαι μόνο, αλλά και αγανακτώ για το «Εθνικό Διαζύγιο», διότι «μάχαιραν έδωσες, μάχαιραν θα λάβεις». Δυστυχώς, αυτό ισχύει για όποιον διαθέτει υπέρμετρες φιλοδοξίες και θέλει να γίνει Αλίκη στη θέση της Αλίκης, αυτό ισχύει και για τους εκατοντάδες, πλέον, παρουσιαστές της ελληνικής τηλεόρασης, για τους δεκάδες υπερφιλόδοξους που πάνε να γίνουν κριτές σε reality και πανελίστες, με ύφος χιλίων Καρδιναλίων, λες και είναι οι ειδήμονες του αξιόλογου X-Factor (πριν από περίπου δύο χρόνια, είχα δεχτεί δελεαστική πρόταση για να λάβω μέρος στην κριτική επιτροπή του, αλλα αρνήθηκα ευγενικά), ενώ στο μάτι και στο φουσκωμένο από την έπαρση χείλος ανασταίνεται με κάθε ζουμ της κάμερας η ελπίδα πως «θα γίνω κι εγώ μια εθνική περσόνα και θα με αναγνωρίζουν από την Αθήνα έως το Διακοφτό κι ακόμα παραπέρα».

Απ’ ό,τι μου λένε, τα διαζύγια είναι επώδυνη διαδικασία, τόσο επώδυνη που όταν συμβαίνουν πρέπει να γίνονται με τον πιο διακριτικό τρόπο, όπως όταν μαλώνεις με τον άντρα σου και φροντίζεις να μην είναι ποτέ μπροστά τα παιδιά ή να μην σε ακούν οι γείτονες. Συζητώντας με φίλες σε κοζερί, με αφορμή το «Εθνικό Διαζύγιο» που μας προέκυψε, διαπίστωσα πόσο απίστευτα συντηρητική έχω γίνει εγώ αλλά και άλλες φίλες, μεγαλώνοντας. Τα μεγαλόπνοα τσιτάτα των ’80s «θα τον εγκαταλείψω έστω και με μια ντουζίνα παιδιά», έχουν αντικατασταθεί με το «μαζί στα εύκολα και στα δύσκολα, μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος». Με το πέρασμα των χρόνων, οι γυναίκες έχουν καταλάβει πως κανείς παθιασμένος έρωτας δεν διαρκεί για πάντα αναλλοίωτος, ο έρωτας και το πάθος γίνονται αγάπη, γίνονται απαραίτητη ζεστασιά και συντροφικότητα, εκτός αν έχεις παντρευτεί τον ξάδελφο του Αντίχριστου ή την ελληνική έκδοση του Τάιγκερ Γουντς σε συνδυασμό με Γουόρεν Μπίτι ή κρύβεις τα σημάδια σου με make up από τις βιαιοπραγίες.

Ο ξαφνικός έρωτας αν έρθει θα μεταμορφωθεί εντός ολίγου σε πρόβλημα, διότι θα διεκδικήσει μερίδιο από την ήδη ταραχώδη οικογενειακή ζωή σου ή αλλιώς θα σου πάρει τόσο τα μυαλά, που δεν θα θυμάσαι τα ονόματα των παιδιών σου, συν του ότι θα διεκδικεί και χρόνο από το χρόνο σου για αυτά. Την εικόνα ενός κυριακάτικου τραπεζιού με όλη την οικογένεια ή ενός μεγάλου καναπέ με γεμάτες οικογενειακές αγκαλιές, πραγματικά δεν ξέρω πώς τις ξεπερνά κι αν τις ξεπερνά ποτέ μια γυναίκα.

Η πικρή ενασχόλησή μου με τα media με έχει κάνει σίγουρα πικρόχολη και αυστηρή, όμως δεν μπορώ να μη μονολογήσω πως τα πάντα στη ζωή μας εξαρτώνται αποκλειστικά από την αυτοκαταστροφική ή μη πορεία μας και από την ικανότητά μας, ειδικά ημών των γυναικών –καθότι πιο οξυδερκείς– να μπορούμε να πατάμε με δύναμη και ελιγμούς το φρένο, έστω κι αν φοράμε δωδεκάποντα Louboutin.